Smak marokańskiej herbaty

W krajach muzułmańskich nie można generalnie spożywać alkoholu. Możliwe, że dlatego kawa i herbata są popularnymi trunkami, dzięki którym wielogodzinne przesiadywanie w kafejkach i barach przez miejscowych mężczyzn jest kultywowanie praktycznie jako styl życia. 

Nzala Beni Ammar

Jest mętna, szalenie słodka i mocna... prawie jak kawa! Gałązki upchane są w szklance tak ciasno jak sardynki w puszcze i najważniejsze: to świeża mięta, a nie susz w torebce, ani nawet suszone domową metodą liście, tylko prawdziwa dostawa prosto z krzaczka. Nieraz widzieliśmy jak "zaopatrzeniowiec" przynosił ją rano do lokalu z okolicznego bazaru. Genialny slow food, a właściwie SLOW DRINK.

Żadne z nas nie pija kawy, wiec oboje zaczęliśmy od picia herbaty. Na początku zaskoczyła nas ilość cukru,  wydawało się, że trochę kelner przesadził, jednak jej słodycz towarzyszyła nam przez całą podróż po Maroku.

FES

Przypadły nam do gustu lokale, w których przesiadywali miejscowi. Panowie w długich sukniach, mozaika na ścianach i suficie, włączony w tle telewizor, a w widocznym miejscu portret króla Maroka Mohammada VI stały się nieodłącznymi elementami scenerii naszego picia herbaty.

FES

Rich

Ouarzazate

Anezal

Za herbatę z dodatkiem mięty i cukru płaciliśmy w Maroku od 3  do 18 MAD. Te najdroższą kupiliśmy na lotnisku w Marrakeszu. Była podana w plastikowym kubku a jej ilość po prostu nas powaliła. Wtedy pomyślałem o Starbucks i jego popularności. Byłem tam dwa bądź trzy razy i omijam ten lokal z dala jak Macdonaldy. W każdej, nawet najmniejszej kawiarni w Maroku właściciel starał się o jak najlepszy smak herbaty i zawsze, mimo że była słodka to na talerzyku był dodatkowy cukier. Natomiast lokale, które nie są prowadzone przez właścicieli oferują złudą przyjemność i styropianową tandetę.   

Trochę sielanki - Borough Market

 W  książce Anny Vydrovej "Kuchnie Świata" autorka opisuje kuchnie angielską tymi słowami: ,,Charakterystyka potraw angielskich jest prosta: mięso smażone lub przyrządzone na grillu i gotowane jarzyny ". Niestety ma to niekorzystny wpływ na dietę Anglików, która jest odwrotnością diety mieszkańców z basenu Morza  Śródziemnego, gdzie dominują świeże warzywa doprawiane ziołami ( rozmaryn, bazylia czy tymianek) i oliwa z oliwek uprawiana na południu Włoch i Grecji z taką popularnością jak ziemniaki w Polsce.  

Jednak światełko w tunelu może stanowić Borough Market, który  przypomina francuskie stragany, jakie można spotkać w większości miast i miasteczek Francji. Były tam stoiska z gotowymi potrawami kuchni hiszpańskiej ( Paella ), czy świeże grzyby i przetwory z grzybów, a nawet można było kupić trufle angielskie w cenie 400 funtów za kilogram, dojrzewające wędliny, ryby i owoce morza oraz sery. Niestety jak na polską kieszeń nie były to produkty tanie.   

 

Choć kościół anglikański nie cieszy się w Anglii dużą popularnością, to nie ma jak mała przekąska w cieniu Southwark Cathedral. Przynajmniej tereny zielone w obrębie kościoła nie świecą pustkami ( w przeciwieństwie do wnętrza świątyni).Borough Market, który znajduje się w sąsiedztwie katedry, jest idealnym miejscem na sobotni/niedzielny spacer z możliwością zjedzenia i wypicia  czegoś tradycyjnego, co nie kojarzy się z fast foodem i bliższe jest slow food.  










dział kuchnia

Kozy i slow food, czyli WWOOF w Polsce

Na początek wyjaśniając krótko: Worldwide Opportunities on Organic Farms (w skrócie WWOOF) to brytyjski wymysł tamtejszych rolników z lat `70 aby dać możliwość zwiedzenia prowincji oraz gospodarstw wraz z pracą na nich. Po pierwszych udanych próbach tej formy wspierania ekologicznych farm cała idea zmieniła sie w wolontariat, który w chwili obecnej daje możliwość podróżowania                 i zwiedzania niemalże całego świata, gdzie WWOOF ma swoje odziały. Chcąc sprawdzić jak to działa w praktyce, postanowiliśmy, że nasza pierwsza przygoda będzie miała miejsce w Polsce. Przeglądając na http://wwoofpoland.wall.fm/ polskie gospodarstwa trafiliśmy na ciekawą ofertę z Marwic w woj. Zachodniopomorskim. Pewna rodzina zajmowała się produkcją serów z koziego i krowiego mleka. Kozie sery to wciąż jeszcze rzadkość w Polsce wiec pomyśleliśmy,że możemy dowiedzieć się            i nauczyć czegoś nowego. Po skontaktowaniu się z gospodarzami ustaliliśmy, że przyjedziemy na tydzień w czasie kiedy organizują oni festyn płodów rolnych w Marwicach.

Sam wolontariat polega na codziennej pracy od 3 do 6 godzin a w zamian gospodarze oferują nocleg i wyżywienie. Tak to wygląda w teorii,    a w praktyce: nikt nie stoi z zegarkiem i nie sprawdza ile czasu pracowałeś. Na farmie Frykas pomagaliśmy doić kozy i krowy, wyprowadzaliśmy je na pastwiska, i uczyliśmy się robić z koziego i krowiego mleka sery, jednak najlepiej wychodziło nam jedzenie ich. Po prostu Slow Food pełną gębą. Jeszcze tylko brakowało lokalnego wina i paleta smaków byłaby dopełniona...

Najważniejszym wydążeniem na farmie jest lokalny festyn.      W tym czasie była wielka mobilizacja, cały tydzień robiliśmy porządki aby gospodarstwo nie straciło swojej renomy.           Na przybyłych czekały ekologiczne produkty oferowane przez producentów z zachodniopomorskiego, między innymi miody, dżemy z dzikiej róży, wędliny i oczywiście kozie sery - jedyne    w swoim rodzaju, przyprawiane ziołami, a także dojrzewające sery z mleka krowiego. Można było uraczyć podniebienie również gulaszem z mięsa koziego gotowanym już od rana nad ogniskiem...

Miło wspominamy tamten tydzień. Nawiązaliśmy dobrą znajomość z właścicielami gospodarstwa i ich dziećmi. Co wieczór spędzaliśmy czas w kuchni przy długich rozmowach by lepiej się poznać i co nieco ugotować.Wciąż jeszcze mamy do wykorzystania zaproszenie na wspólne robienie domowej pizzy; może quatre-fromages z serami własnej produkcji?

Włoska sztuka kulinarna

Dla wielu osób wieczne miasto kojarzy się z bogatą historią starożytną i wzniosłymi budynkami, które przypominają, że kiedyś Cesarstwo Rzymskie panowało nad ziemiami basenu Morza Śródziemnego. Takimi opowieściami poczęstują Was przewodnicy, którzy tłumnie podróżują tam wraz z licznymi wycieczkami. Ja chciałem odwiedzić Rzym z wielu powodów, a jednym z nich była chęć poznania nowych smaków. Włosi posiadają ponad 220 produktów rolnych chronionych dzięki swemu pochodzeniu geograficznemu, nazwie i tradycji (D.O.P., P.G.I., T.S.G.) My w Polsce mamy ponad 30, od góralskiego oscypka, kiełbasy Lisieckiej po miody pitne. A Włosi: różnego rodzaju oleje roślinne (Monte Etna, Taleggio), sery (Murazzano, Montasio) , chleby (Pane di Altamura, Pane di Matera) warzywa ( Asparago verde di Altedo, La Bella della Daunia, Nocellara del Belice) itp.

Niestety Włochy to nie tylko Rzym i będąc w mieście Romulusa i Remusa możemy doświadczyć zaledwie namiastki tego, co oferują włoskie regiony od Lombardi po Calambrie, nie zapominając o dwóch włoskich wyspach Sardynii i Sycylii. Z drugiej strony do Rzymu ciągną wszyscy, którzy mają coś wyjątkowego do zaoferowania. Na co tygodniowym pchlim targu na Porta Portese można kupić różne rzeczy zarówno stare obrazy jak i chińskie tekstylia; zdarzają się też perełki dla podniebienia: włoskie Oliwki Gigante z Sycylii, których nie omieszkałem zakupić, bo jeszcze nigdy takich oliwek nie widziałem i nie jadłem.

Spacerując w okolicy Hiszpańskich Schodów możemy napotkać małe, rodzinne zakłady produkujące makarony (Garganelli, Cavatelli, Tagliatelle, Fettuccine i wiele, wiele innych) robione w tak prosty sposób, jak prosta była idea Pizzy. Włosi uwielbiają jeść swoje makarony i aby urozmaicić asortyment każdy rodzaj makaronu wystarczyło zabarwic szpinakiem, pomidorami czy chili, dzięki czemu nawet takie proste danie jak Spaghetti może wywołać miłe zaskoczenie i być ucztą nie tylko dla podniebienia, ale i dla oczu.

Plusem takich zakładów jest ich lokalizacja. Po sąsiedzku mieszkańcy Włoch szybko mogą nabyć produkt świeży i wysokiej jakości.

Kontynuując poznawanie sztuki kulinarnej na ulicach Rzymu można poczuć się jak w muzeum. Witryny sklepowe złudnie przypominają zamknięte gabloty, ale wystarczy tylko wejść do takiego sklepu by nabyć "dzieło sztuki", które nas zainteresowało. Spójrzmy na Dolci italiani we włoskich cukierniach; szybko poczuje się zapach, którego nie sposób zamknąć za szybą, a przechodząc przy takiej cukierni grzechem jest nie wejść do środka by poczuć się jak ktoś, kto nabył coś wyjątkowego, by poznać nowe smaki niespotykane w Polsce.

Jak wiadomo we Włoszech króluje kuchnia śródziemnomorska, bogata w świeże warzywa, ryby, owoce morza i szeroki wachlarz aromatycznych przypraw, a wszystko to popija się regionalnym, włoskim winem. Jeśli chcemy mieć piękne wspomnienia z wizyty w wiecznym mieście, to widok stołu, uginającego się pod ciężarem skarbów natury, nie powinien być nam obojętny. Gdy skosztujemy tych specjałów, z pewnością ze smutkiem będziemy opuszczać to piękne miasto. Oczywistym jest, że włoska restauracja w Polsce nigdy nie dorówna tej oryginalnej italijskiej, tak samo nie uda nam się poczuć tych samych smaków w Polsce, co we Włoszech.

Jeżeli skosztujecie namiastki Włoch będąc w Rzymie i uda Wam się nie wydać na to fortuny, jestem pewien, że Wasza wizyta będzie wyglądała jak wyśmienity obiad skończony deserem, ale jaki, to już musicie sami się przekonać...